Landeninfo Turkije
Turkije is bij velen nog onbekend als natuurbestemming. Veel mensen kennen het alleen van de strandvakanties die hier aangeboden worden. Maar Turkije heeft zoveel meer te bieden: u vindt hier prachtige natuur en eeuwenoude cultuur.
Cappadocië
In het hart van Turkije ligt het wonderlijke landschap van Cappadocië met haar bizarre rotsformaties, grotwoningen, rotskerkjes en kloosters. Dit landschap is miljoenen jaren geleden ontstaan door uitbarstingen van verschillende vulkanen. Het landschap werd bedekt met een dikke laag as en lava. De as werd samengeperst tot zachte tufsteen en is in de loop der tijden door rivieren, regen, wind en sneeuw gevormd tot fantastische formaties in een veelvoud aan kleuren. Waar harde steenlagen waren, bleef het onderliggende gesteente gespaard en zo ontstond het bizarre landschap van metershoge tufsteenkegels in vele vormen en maten.
De mens zorgde voor de verdere vorming van het landschap. De oermensen ontdekten al dat ze uit het zachte tufsteen gemakkelijk holen konden hakken. Latere immigranten zoals de Hittieten, de Frygiërs en de Perzen volgden hun voorbeeld. Het bleef niet alleen bij woningen; er werden zelfs hele ondergrondse steden, tot wel 12 verdiepingen, uitgehouwen, waar de mensen zich schuil konden houden voor hun vijanden. De christenen die zich vanaf de 2e eeuw na Chr. in Cappadocië vestigden, maakten hier dankbaar gebruik van tijdens de vervolging door de Romeinen en later tijdens de Arabische invallen.
Zelf lieten de christenen ook hun sporen achter: zij hakten ontelbare kerken en kloosters uit de rotsen. De wanden werden versierd met geometrische afbeeldingen en later ook met kleurrijke fresco’s die verschillende taferelen uit de bijbel uitbeelden. Het merendeel van de kerkjes en kloosters is tot op de dag van vandaag bewaard gebleven.
De valleien van Cappadocië zijn erg vruchtbaar: tussen de tufsteenkegels vindt u kleine oases met fruitbomen, groentetuinen en wijngaarden. Van de druiven worden de bekende wijnen uit deze streek geproduceerd, een traditie die tot christelijke tijden terugvoert.
De oude dorpen bestaan uit een labyrint van smalle steegjes met vele karakteristieke grotwoningen. Deze bijzondere huizen zijn gedeeltelijk uit de rotsen gehouwen en gedeeltelijk met natuursteen gebouwd. Het onderste deel van de huizen, het grotgedeelte, wordt veelal nog als stal gebruikt voor de koeien, schapen en ezels. Het bovenste deel van de huizen bestaat vaak uit kamers die in een boogvorm gebouwd zijn, de zogenaamde kemerler. Deze huizen zijn in de zomermaanden heerlijk koel en in de winter relatief warm.
Karaburun
Het schiereiland van Karaburun ligt aan de Egeïsche Kust van Turkije, zo'n 100 km ten westen van Izmir. De weg die langs de westkust van het schiereiland loopt, telt maar liefst 183 bochten en precies dat heeft ervoor gezorgd dat de natuurlijke pracht en de historische vindplaatsen van deze streek bewaard zijn gebleven.
Het geografisch profiel kenmerkt zich door steil in zee aflopende rotswanden, bossen en ontelbare heuvels. Op de hoogvlakte bevinden zich almweiden, waar de dorpsbewoners bij het begin van de zomer samen met hun geiten- en schapenkudden naartoe trekken.
Zowel vanaf de heuveltoppen als vanaf de afgelegen stranden heeft u een prachtig zicht op de Griekse eilanden Lesbos en Chios. In de verte is ook het aan de Turkse kust gelegen Phocea te zien, van waaruit ooit de Ionische kolonisators vertrokken om de havenstad Marseille te stichten.
De flora is er heel gevarieerd: sommige heuvels zijn bedekt met dicht struikgewas, andere met dennenbossen. Er zijn meer dan 40 soorten geneeskrachtige planten die door de dorpsbewoners gebruikt worden voor persoonlijke verzorging of bescherming tegen ziektes. Daar waar het enigszins kan, hebben achtereenvolgende generaties boeren door de eeuwen heen olijfbomen geplant. Tijdens de wandeltochten komt u prachtige oude olijfbomen tegen van meer dan 1000 jaar oud. Sinds meerdere eeuwen staat de streek ook bekend om haar lekkere Sultana druiven die voor verschillende doeleinden worden gebruikt. Dit idyllische decor baadt het hele jaar in een parfum van wilde tijm.
Van november tot februari is de lucht van Karaburun doordrongen van geur van narcissen die als wilde plant op de heuvels, of in plantages voor de parfumindustrie bloeien. In de lente vervangt de geur van de wilde hyacinten die van de narcissen.
Het Schiereiland van Karaburun is ook één van de broedplaatsen van de met uitsterven bedreigde zeehondensoort Monachus Monachus, waarvan er in de hele wereld nog maar een 450-tal overleven. Een door het WWF gesteund onderzoek- en conservatiecentrum werkt aan een reeks projecten die de overlevingskansen van de zeehonden moeten verhogen. Met een beetje geluk zult u deze zeehond zonnend kunnen aantreffen!
Naast dit unieke natuurdecor zijn er nog de sporen van een zeer oude geschiedenis. Bij archeologische opgravingen zijn urnengraven gevonden die dateren uit 5000 voor Chr. De stad Karaburun zelf werd door de Hittiten gesticht, een volk dat tussen de XIe en de XII eeuw voor Chr. de Anatolische hoogvlakte bewoonde.
Sinds het begin van de 19e eeuw kende de streek verschillende migratiegolven van Griekse families die zich vanaf de omringende eilanden op het schiereiland vestigden. Gedurende meer dan een eeuw hebben orthodoxe Grieken en Turkse moslims zij aan zij geleefd. Maar in 1922 toen het leger van Kemal Atatürk de geallieerde troepen uit het Turkse grondgebied verdreef, heeft de Griekse bevolking het schiereiland overhaast verlaten. De vervallen ruïnes van de stenen huizen van enkele spookdorpen, laten de herinnering aan deze periode voortleven.
Vandaag de dag leven Karaburun en haar dorpen volgens het ritme van de seizoenen en van de olijven-, artisjokken- en druivenoogst, van de bloei van de narcissen en van de vangst van de zeebaars, ver weg van het massatoerisme.
Zuidkust
Het eerste lange afstandswandelpad van Turkije, de Lycian way, voert langs de Zuidkust door het gebied tussen de plaatsen Fethiye en Antalya. Dit is het vroegere Lycië: een bergachtige streek met prachtige gevarieerde natuur, vele oudheden, uitgestrekte stranden en indrukwekkende vergezichten.
De voormalige bewoners de “Lyciërs” waren een machtig en rijk zeevarend volk. Zij stichtten vele steden aan de kust en hielden er een bijzondere begrafeniscultuur op na. De ruïnes van de oude steden zijn indrukwekkend om te zien. Heel bijzonder ook zijn de vele grafmonumenten en tombes die over het gebied verspreid liggen. Hoewel sommige plaatsen aan de Zuidkust erg populair onder toeristen zijn, is het hier nog steeds prachtig wandelen: op veel trajecten komt u - op een herder of boer na - niemand tegen.
